Springer spaniel angielski

Pies, który chce szukać

Springer został wyhodowany do odnajdywania i wypłaszania zwierzyny. W domu tę potrzebę można rozsądnie zaspokajać przez tropienie, szukanie przedmiotów i spacery w naturalnym terenie. Wiele powtarzalnych rzutów piłką nie zastąpi pracy nosem ani spokojnego kontaktu z opiekunem. ^[1]

Najważniejsze pytanie brzmi nie „czy biegam w weekendy?”, tylko „ile czasu mam dla psa od poniedziałku do piątku?”. Springer wnosi do domu mokre pióra, błoto i zapach lasu, a po dobrym spacerze nadal potrzebuje nauczyć się odpoczynku. Długie dni bez wyjścia i kontaktu wymagają zorganizowania pomocy; sam dostęp do ogrodu nie zastąpi człowieka ani ciekawych zapachów. ^[1]

Linia polowa czy wystawowa

Psy z linii polowych bywają lżejsze, szybsze i mocniej nastawione na pracę niż psy wystawowe. Nie jest to jednak matematyczny podział. Przed wyborem trzeba poznać dorosłe psy z danej hodowli i zapytać, jak wyglądają ich zwykłe dni — wtedy słowo „springer” zaczyna coś konkretnie znaczyć. ^[1][3]

W rodzinie sprawdzi się najlepiej wtedy, gdy dorośli chcą prowadzić psa, a nie powierzyć dzieciom obowiązek jego „wybiegania”. Żywiołowy springer może w zabawie potrącić malucha, więc potrzebne są zasady i spokojne miejsce do spania. Z kotem czy drugim psem o powodzeniu decydują przede wszystkim wczesne doświadczenia, sposób zapoznania i charakter zwierząt. ^[1][3]

Zdrowie i badania

Brytyjski standard zaleca m.in. badania bioder, łokci i oczu oraz badania DNA właściwe dla rasy. W danych VetCompass choroby stawu łokciowego występowały u springerów częściej niż u mieszańców, ale był to wynik populacyjny z określonego kraju i okresu. Wybór przebadanych rodziców nadal nie zastępuje opieki weterynaryjnej. ^[2][3]