Lagotto romagnolo

Nos jest tu ważniejszy niż liczba kilometrów

FCI opisuje lagotto jako psa do poszukiwania trufli, wywodzącego się z dawnych psów dowodnych. Domowe tropienie, wyszukiwanie zapachów i spokojne eksplorowanie terenu mogą więc być bardzo wartościowe. Nie trzeba polować na trufle, ale warto dać psu pracę, do której używa nosa i samodzielnego myślenia. ^[1]

Lagotto nie potrzebuje wiejskiego gospodarstwa, by korzystać z nosa — matę zapachową, szukanie przedmiotów czy zajęcia nosework można wpleść także w życie w mieście. Ważniejsza od samego metrażu jest regularność i możliwość spokojnego spaceru bez ciągłego poganiania. Jeśli rodzina lubi wyłącznie szybkie, sportowe aktywności, warto pamiętać, że temu psu przydaje się również czas na dokładne badanie zapachów. ^[1]

Codzienność i loki

Sierść nie powinna być traktowana jak bezobsługowa. Trzeba nauczyć się rozdzielać kołtuny, kontrolować okolice uszu i łap oraz ustalić rytm strzyżenia. Określenie „dla alergika” byłoby zbyt daleko idącą obietnicą: reakcja zależy od konkretnej osoby i psa, nie od etykiety rasy. ^[1][3]

Przy wyborze trzeba pogodzić dwa stałe obowiązki: pracę z psem i pielęgnację. W domu z dziećmi przyda się miejsce, w którym lagotto może odpocząć bez dotykania loków i zapraszania do kolejnej zabawy. Zostawanie samemu wymaga stopniowej nauki, a wizyty u groomera lub własny sprzęt do strzyżenia warto potraktować jako regularny koszt, nie usługę od święta. ^[1][3]

Badania rodziców

Royal Kennel Club wskazuje badania bioder, łokci i oczu oraz badania DNA, w tym dotyczące młodzieńczej padaczki rodzinnej. Publikacja opisująca tę chorobę wskazuje na recesywny sposób dziedziczenia, ale opiera się na ograniczonej liczbie rodzin i nie mówi, jak często problem występuje w całej populacji. ^[2][3]